Reacties naar aanleiding van de Jeugd- en Volwassenendag

De EPVN jeugd- en volwassenendag van 21 juni 2008 zit er voor dit jaar inmiddels weer op. Wij kunnen terug kijken op een prachtige dag, waarbij de weersomstandigheden gunstig hebben uitgepakt. Uiteraard zijn wij erg benieuwd naar de ervaringen. Daarom hebben wij de deelnemers gevraagd om in een paar zinnen, een persoonlijke indruk van deze jeugd- en volwassenendag te verwoorden. Voor sommigen zijn een paar zinnen een verhaal geworden.

Dit keer waren we te gast bij Zeeland Buitenland. Gelegen vlakbij Port Zélande aan de Kabbelaarsbank van het Grevelingenmeer, even voorbij Ouddorp op het puntje van het laatste Zuid-Hollandse eiland. Zeeland Buitenland is een “Buitenspeelgebied”. Het gebied bestaat uit 5 eilanden met daartussen ondiepe kreken. Een dag vol spannende en leuke activiteiten stond op het programma.

In de loop van de ochtend reden al aardig wat auto’s het terrein op. Voor ons was het een soort thuiswedstrijd, 10 minuutjes met de auto. Ook wel eens prettig. De opkomst was groot, 30 kinderen met hun ouders/begeleiders. En tevens 2 volwassenen met EP en hun partners. Op deze locatie kunnen ook grote groepen terecht. Daardoor was er voldoende ruimte, zodat het hele gezin dit keer mee kon. Er stond een grote WigWam tent met picknick tafels en een tafel vol met lekkere koekjes, snoepjes, zakjes chips, koelboxen met limonade, water, een koffiezetautomaat waarmee je ook theewater kon maken. Een ieder kon pakken wat hij of zij wilde hebben. Tot ca. 11.00 uur was het een gezellig samenzijn. Weer even lekker bijkletsen en nieuwe mensen ontmoeten. Even na 11.00 uur riep Pieter de Haas de hele groep bijeen. Hij legde uit wat mogelijk was en hoe de dag verder zou verlopen. Er was heel veel mogelijk! Wat je leuk leek, ging je gewoon doen. Uiteindelijk was er een groep die met het klimmen begon en een groep die de Eilanden Zwerftocht met hindernissen ging afleggen. Wilde je nog liever rustig zitten, bleef je lekker zitten met nog een bakkie of iets anders. Verder was er een uitgebreide lunch, kanovaren en nog veel meer, zie www.zeelandbuitenland.nl

Na het startsein renden de kinderen naar de diverse kano’s om de overkant te bereiken of renden met grote snelheid over de 2 vlotten naar de overkant. Je kon met de kano door één van de vele kreekjes varen. Aan de overkant aangekomen, stonden we oog in oog met de 12 meter hoge klimtoren en was je ook meteen in het gebied voor de zwerftocht. Hier splitsten de groepen zich voor het zwerven en het klimmen.

Klimmen
De kinderen werden door de begeleider gezekerd; de begeleider zat zelf ook gezekerd. Wilde je stoppen, riep je “blok” en kon je naar beneden “abseilen”. Je kon ook tokkelen vanaf de bovenkant van de klimtoren: zwevend langs een 60 meter lange kabel en over het water naar de overkant. Super dat er zo enthousiast werd geklommen en ik vond het zelf erg stoer van een ieder die getokkeld heeft. Zelfs een paar ouders en twee bestuurleden deden mee.

Eilanden Zwerftocht met hindernissen
Je kon op wel 10 verschillende manieren het water over. Via boomstammen waarvan een brug was gebouwd of palen die rechtop in het water stonden en waarover je kon lopen. Een touwbrug en zelfs slingerend aan een touw het water over. Niets moet alles kan. Wilde je hulp dan kreeg je hulp. Wilde je door het water lopen dan kon dat ook. Zo kon ieder voor zich bepalen wat mogelijk en leuk was. Maryn had een lekkere natte broek en shirt, maar daar had ik al rekening mee gehouden. Na zijn eerste ronde kon het eerste schone setje uit de tas worden gehaald. Gelukkig zat het weer mee en was het niet al te koud met al die natte kleren!

De lunch
De eerste ronde duurde tot de lunch (ca. 13.00 uur). Een ieder was flink in de touwen geweest, de tomatensoep met ballen, de broodjes met kroketten, frikadellen, kaas en ham gingen er goed in. Ook aan het gezonde element was gedacht; een kist vol met lekker verse appels (goed adres Simone).
Tijdens het stillen van de hongerige magen werd er aan de diverse tafels contact gemaakt en ervaringen uitgewisseld.

De middag
Na de lunch stond het andere onderdeel op programma en wisselden de groepen van activiteit. Zo rond 15.15 uur kwamen de meeste weer terug bij de WigWam om iets te drinken en te snoepen. Het zonnetje schijnt lekker. De meeste kinderen waren niet droog meer. Sommigen waren al aan hun 2e stel bezig. Rond 16.30 uur ging iedereen naar huis.

Dineke Both

Zeeland Buitensport, zon, water, duinen, zand en een heleboel gezellige mensen bij elkaar: dat waren de ingrediënten voor een prachtige Jeugd- en volwassenen bijeenkomst op zaterdag 21 juni. Met een fijn voorgevoel, dat het goed was geweest in te gaan op de uitnodiging aan alle leden tot 99 jaar, vertrokken we met wat extra kleren en spiksplinternieuwe waterschoenen richting onze geliefde provincie. Geven we de schuld aan “Het beruchte Brabants Kwartiertje”, dat we net aankwamen op het moment dat de uitleg gegeven was in de gezellige wigwamtent op het terrein tussen de duinen?
Ik weet het niet. Wel weet ik, dat de koffie die klaarstond heerlijk smaakte en we ons al gauw thuis voelden tussen de mensen, die we niet kenden of alleen kenden via de mail of telefoon.

 
Jan en ik hadden ons van tevoren voorgenomen, alles te laten komen zoals het kwam en ontspannen te genieten van de dag. En dat is wel heel erg goed gelukt! De ontmoetingen met de mensen deden me goed en waren gemakkelijker dan ontmoetingen via de mail of telefoon. Nu was het face-to-face! Dat is toch wel even wat anders! Prettiger, meer ontspannen en dan in zo`n fantastisch mooie omgeving! Voor we er erg in hadden, stond er een heerlijke prima verzorgde lunch klaar.

 
Niks geen moeilijk gedoe met mes en vork, lekker broodjes uit de hand. Voor iemand als ik, die maar een hand kan gebruiken is dat extra ontspannend. Na de lunch werd het voor ons tijd al wandelend te gaan kijken, hoe het traject voor de dappere dodo`s onder ons eruitzag en tevens ongedwongen contact te leggen met enkele moeders. En ervaringen uit te wisselen. Dat ging allemaal vanzelf.

 
Ik was er inmiddels wel achter gekomen, dat ik wel een heel erg “gevalletje” van Erbse Parese ben, maar ja, dat vermoedde ik al. Toen we aan het einde van het traject waren gekomen moesten we zoals aan het begin de twee vlotten over om aan de andere kant van het water te komen.
Via een omweg hadden we de overkant ook kunnen bereiken, maar Jan verzekerde me, dat ik er best lopend overheen kon. Ik moest niet te veel denken, maar gewoon doorlopen, dan zouden de vlotjes niet zinken……….
Omdat angst nooit een goede graadmeter is, en ik vaak veel te veel nadenk voor ik iets ga doen, dacht ik aan mijn yogalessen en haptonoom en nam niet op de laatste plaats de vierjarige Sander???, die ook heel ontspannen en zo vrij als een vogel het vlot overging als voorbeeld. Zo had ik het vroeger dus ook gedaan, spontaan, zonder nadenken. “Waar is het kind in ons gebleven?” vraag ik me in zo`n situatie af. Met Jan aan de hand nam ik de hindernis, geholpen door een actief manneke met een groen shirt en een brace aan zijn ene arm, die steeds bezig was die twee vlotjes die van elkaar af dreigden te raken, bij elkaar trok! Voor mij was hij een reddingswerker, zoals hij de hele tijd bezig was.

 
Geweldig om te zien! Zittend in de zon op de grond hebben wij het hele schouwspel met plezier gadegeslagen. Nog meer indrukken zou ik kunnen beschrijven, maar mijn beperking zegt nu ook dat het met een hand typen genoeg is geweest voor mijn nek. Rest mij nog te vertellen, dat we bijna als laatste vertrokken zijn, na nog wat heerlijke verhalen aangehoord te hebben van een zeer enthousiast meisje die een toneeluitvoering beschreef en ons zo aanstak, dat we bijna kaartjes hadden gekocht om haar de volgende dag in Den Haag op toneel te zien. Herkende ik mezelf misschien in haar, zoals ik ook kon zijn in mijn jeugdjaren? Tot slot nog een dankwoord voor de gastvrijheid en aan iedereen die deze dag mogelijk heeft gemaakt voor ons. Ook namens mijn man, Jan. En, oh ja, de volgende keer zal ik de moeder, die me vroeg hoe ik toch zelf met een hand aardappelen kon schillen, het wel demonstreren, maar dan moet ze wel een scherp aardappelschilmesje en een aardappel meebrengen. Verder niets en ………….het wordt geen dobbelsteentje. Het gaat misschien wel wat langzamer, maar ja je kunt niet alles hebben. Ook dat moeten we accepteren in deze snelle bijna niet bij te benen maatschappij.

Gonny Tankink 59 jaar.

Ook wij kijken terug op een geweldig mooie dag, met heel veel zon, en toch niet te warm. Uitstekend dus. We hebben gezien hoe ouders en kinderen zich vermaakten. Maar tussendoor hebben we toch ook nog ervaringen uitgewisseld. Hoewel er erg weging volwassenen met EP aanwezig waren, vonden wij het een zinvolle dag. Ook andere dingen zoals eten en drinken en welkom waren uitstekend verzorgd.

Ab en Marleen Boezerooij 

Heel hartelijk bedankt voor het organiseren van de familiedag in Zeeland.  Wij hebben het erg naar ons zin gehad en inderdaad zat het weer ook mee. Het was voor Femke weer erg fijn om kinderen te ontmoeten en te kunnen zien welke trucjes zij hebben gevonden om vooruit te komen in het leven.
Femke vond het kanoën op het einde van de dag het leukste maar dat kwam omdat zij extra geblesseerd was aan haar hand en andere dingen voor haar wat moeilijker waren. Deze dag was zeker voor herhaling vatbaar.

Irma van Wijngaarden

Ik vond het een zeer geslaagde dag. Alles werkte mee..... 's morgens wat frisjes maar later werd het steeds mooier en warmer wat ons toch nog wat verbrandingen heeft opgeleverd. Dat mag de pret niet drukken. De locatie is heel leuk. De kinderen konden heel actief de uitdaging aan gaan. Samenwerken in de kano, tijdens het klimmen of de zwerftocht. Voor de begeleiders was het ook niet altijd een eitje... dus zeker een topprestatie voor alle kids. Wat ik ook ervaar, is dat mijn dochter ziet dat ze niet de enige is die een EP heeft en dat, hoe ouder ze wordt, ook meer de verschillen ziet.  Toen we thuis waren zei ze: 'Mam, ik heb geloof ik maar een kleine EP'. 
 
De ervaring van mijn dochter Anne: Het was een superleuke dag en heel gezellig. In ieder geval heel hartelijk bedankt voor de organisatie van de dag.

Heleen Groeneweg

Hallo, ik ben Lindy van 13 jaar en was op de jeugddag in Zeeland.
Ik vond de dag echt SUPER LEUK, ik vond deze dag weer leuker  dan de andere dagen !!!!!! Ik vond vooral de zwerftocht SUPER LEUK !!! die heb ik ook als eerste gedaan en daarna ging ik steile wand klimmen, abseilen, en tokkelen, dat was ook leuk. In de middag heb ik ook een lekker broodje gegeten. En ik vond het kanoën tussendoor ook erg leuk. Ik hoop echt heel erg dat we dit nog meer gaan doen.

Lindy

Hallo ik ben Karlijn en ook ìk was op de EPVN jeugddag.
Ik vond het echt heel leuk. Het was iets anders dan ik had verwacht, maar dat maakte het niet minder leuk. Ik heb eerst de zwerftocht gedaan; daarna was ik kletsnat, want het slingeren over het water wou niet helemaal lukken. Vervolgens heb ik ‘droge’ mensen in kano’s naar de overkant geduwd en zelf een flink stuk gekanood.
Toen hebben we heerlijk gegeten en daarna heb ik geklommen, abgeseild en getokkeld tot ik niet meer kon. En als laatste ben ik met onze teckel in de kano om het eiland gevaren. In de auto op de terugweg ontdekte ik dat ik flink verbrand was en flink spierpijn begon te krijgen. Die spierpijn is twee dagen blijven hangen.
Kortom: ik vond het een geweldige dag, goed georganiseerd en met heerlijk weer. Dit is zeker voor herhaling vatbaar; ik hoop dan ook dat dit volgend jaar weer wordt georganiseerd.

Karlijn van Beek

Marcel en Simone (en alle andere die achter de schermen hebben meegeholpen met organiseren e.d.), dank je wel voor de organisatie van de Zeeland Buitenland  EPVN Jeugd- en Volwassenendag 2008. Met dank aan Pieter de Haas voor de tip om bij jullie deze dag te houden, mede door jouw enthousiasme en je team hebben wij een hele leuke dag gehad.
  

En natuurlijk fijn dat er zoveel deelnemers en familieleden waren, want zonder jullie komst valt er weinig te ondernemen!!!!

Tot ziens, tot de volgende keer

Dineke Both